Ik was afgelopen week mijn kast aan het inruimen. Alle flessen whisky die buiten mijn zichtveld stonden staan inmiddels weer netjes naar rechts gericht, naast mijn militaire verzameling.

Ik denk dan ook wel weer gelijk terug aan de tijd dat alcohol een behoorlijke uitlaatklep was tijdens mijn carrière binnen Defensie. Er werd wat afgezopen, en er zat geen rem op! Het was kennelijk allemaal heel normaal en er was nul toezicht op wat iemand s ’avonds in zijn kamer wegdronk. Ik dronk destijds gemiddeld twee halve liters per avond weg, en dan viel het voor mij nog enigszins mee, want ik kende collega’s die al gauw het dubbele of driedubbele wegdronken.

Was er een feestje op de compagnie, dan was er gewoon geen stop. Er was maar een manier, en dat was zuipen tot falen!

Ook buiten de poort in het vrije weekend. Bij de vrienden thuis, ging het gewoon door. Het was soms een instelling dat het mij allemaal niks boeide en dat ik toch wel een keer kapot ging. Een fles Jack Daniels was geen uitdaging meer. Zo vervreemd was ik eigenlijk m.b.t. mijn eigen gezondheid en identiteit! En dan heb ik het nog geen eens over het drugsgebruik binnen of buiten de kazerne.

Een haat-liefde verhouding.

Ik heb toch altijd een haat liefde verhouding gehad met alcohol. Ook na de periode bij Defensie. In het weekend was het altijd maximaal los gaan. Ik gebruikte het ter verdoving van mijn gedachtes en om mezelf wat beter te voelen wanneer ik op stap ging of naar vrienden. De dagen erna ging ik weer kapot van slechte en depressieve gedachten.

Later, toen ik een relatie met Chantal kreeg, werd het meer een middel ter ontspanning na een drukke werkdag laat nog een biertje of glas whisky. En zeker naarmate het weekend werd keek ik alweer uit naar de vrijdag, zaterdag en zondag omdat ik wist dat ik dan weer mocht drinken van mezelf. Het was als het ware een beloning voor mezelf en hiermee ook voor mijn dopaminelevels.

De detox en de gevolgen.

Inmiddels ben ik op een punt gekomen, na mijn recente alcoholvrije jaar, dat het eigenlijk niks meer toevoegt aan mijn dagelijkse leven. Waar ik het vroeger gebruikte als middel ter ontspanning of misschien wat beter in de flow komen tijdens de drukke avonden hier in het zomerseizoen van de B&B.

Ik wil soms graag wel eens terug naar die onbezorgde borrel (en die smaakvolle sigaar), maar na deze detox van een jaar geeft mijn lichaam anders aan. Die sigaar smaakte mij (na een KAMBO sessie) inmiddels al langere tijd niet meer en de whisky wordt dus nu ook zo’n soortgelijk dingetje.

Ik merk nu na het drinken van wat alcohol dat mijn slaap verstoord wordt en ik heel onrustig slaap. Het resulteert in meerdere malen per nacht wakker worden door een te actieve lever en darmen doordat ze kennelijk heel hard aan het werk zijn om de alcohol af te breken.

Tweestrijd.

In de avond pas ik nu een yoga les, met aansluitend een meditatie sessie, toe om de echte ontspanning te ervaren in mijn lichaam en geest. Iets wat dus wel echt werkt ter ontspanning.

Laat ik voorop stellen dat dit echt iets is van de laatste tijd. Ik voel mezelf een stuk fitter dan ooit tevoren, heb geen last meer van katers, en heb dan ook het gevoel dat de  “slechte” dingen voor je lichaam een stuk harder binnen komen.

Dus nu ervaar ik deze tweestrijd in mezelf.

Het soms een verlangen naar dat “lekkere” rozige gevoel na een paar glazen alcohol of echt definitief afscheid nemen ervan en luisteren naar de signalen van mijn lichaam. 

Misschien dan alleen maar een glaasje wanneer het van mijzelf (sociaal) geaccepteerd wordt met speciale gelegenheden? Ik ben er nog niet over uit.

Hoe sta jij tegenover alcohol? Wat brengt het jou en wat voegt het toe aan jouw leven?

Ik hoor het graag van je.