Het is nooit mijn sterkste vaardigheid geweest. De laatste jaren wordt ik er beter in dan voorheen, maar ik kan er soms steeds nog wat moeite mee hebben.

Ook kan ik wel redelijk realistisch verklaren waar dit vandaan komt. Vroeger heb ik namelijk nooit het juiste voorbeeld gehad hoe je lief, vol begrip en geduld kan communiceren in je relatie of überhaupt binnen het gezin.

Ik was vroeger altijd een man ( jongen) van weinig woorden. Vond het moeilijk om goed en duidelijk te communiceren. Liever een beetje kortaf en lomp, dan moeten graven naar de woorden die ik eigenlijk probeer te zeggen.

Kort en bondig.

Bij Defensie waren en nooit zo veel woorden nodig. De informatie was kort en bondig.  Dat werkte tijdens mijn functie als Groepscommandant prima voor mij. Moest ik het gekregen bevel weer verder geven aan mijn groep, dan waren daar ook niet zo veel woorden voor nodig. Iedereen wist wat zijn taak was. Of door middel van een gegeven commando wist men wat er van hem verwacht werd.

Zo ook op straat bij de Politie werden er geen lange verhalen van mij verwacht. Op straat wordt er gevraagd van je dat je snel en accuraat kan handelen. Het verhaal eens aanhoren, en tijdens dit verhaal (wat je allemaal erg bekend voorkomt door dezelfde soort voorvallen) trek je eigenlijk al je conclusie. Niet altijd het gewenste antwoord voor alle partijen, maar de situatie is voor dat moment opgelost en wij konden weer door met onze dienst.

Er hoort natuurlijk ook wel een soort status bij, je bent namelijk die groepscommandant of agent op straat en mensen kijken en luisteren naar jou, als dat jij diegene bent die het allemaal wel weet.

De comms.

Het was een communicatie skill, waar ik mijzelf eigenlijk wel goed bij voelde. Wat ik zei gebeurde meestal ook zo. Maar onbewust gebruikte ik deze skill ook in mijn relatie. Waarschijnlijk was het ook een van de redenen dat mijn relaties tot dusver niet zo lang duurden, er werd eigenlijk ook niet zo heel veel in gecommuniceerd.

Maar in mijn relatie met Chantal werd er wat anders van mij verwacht. Het korte bondige antwoord was niet altijd het juiste antwoord. Het was immer de vrouw waar ik van houdt en de moeder van mijn kinderen. Niet de soldaat van vroeger, of diegene die ik op straat tegen kom tijdens het werk bij de politie. Ik moest gaan leren met meer begrip, geduld en liefde te gaan communiceren.

Wat wordt er nu eigenlijk gezegd tegen mij door mijn vrouw? Waar heeft ze behoefte aan? Wat kan ik voor haar doen?

In plaats van het gelijk maar weer op te pakken als gezeur of gezeik.

(Laat ik benadrukken dat de cultuur die bij Defensie en de Politie (Brandweer ook wel), mogelijk niet positief kan bijdragen aan je respect naar vrouwen toe. Er lopen menige Alfa mannetjes rond die verbazingwekkend heel wat aanzien verdienen op de werkvloer. Wat voor sommige natuurlijk super interessant is om daar bij te horen. Vrouwen worden weg gestempeld als sletten, en vreemdgaan is aan de orde van de dag (wat hun aanzien nog meer vergroot)! Als je in deze energie mee wordt gezogen en hier graag bij wilt horen dan is het sowieso lastig om een relatie met een vrouw te laten slagen) Dit is wat ik zelf zo heb ervaren, het hoeft natuurlijk niet overal zo te zijn.

Oefening baart kunst.

Wat voor man wil ik voor haar zijn? Is dat het voorbeeld wat ik zelf van vroeger ken, en wat ik zelf menig maal verafschuwde. Of is het de man die liefde, begrip en warmte kan tonen naar zijn vrouw toe en ook naar haar wil luisteren zoals zij is.

 Niet altijd gelijk een antwoord klaar heeft, maar ook eens gaat spreken vanuit zijn hart in plaats vanuit zijn hoofd.

Dit is een vaardigheid die ik nog steeds niet volledig onder de knie heb. Maar zoals ik al schrijf het gaat mij nu steeds beter af. Het is een proces van jaren, en niet een verandering van de een op andere dag.

Ik kwam erachter dat het eeuwige zelfbeeld dat ik altijd van mijzelf had, en dat ik nu “eenmaal was zoals ik was” niet kloppend was.

Het is niet alleen de communicatie naar mijn  vrouw toe, en begrip tonen naar haar mocht zij uit balans zijn. Maar net zo nodig was de communicatie naar mijn kinderen.

Wat voor vader wil ik naar hun zijn? Is het niet zo dat zij net zo veel recht hebben op een liefdevolle, warme en begripvolle vader?

Of blijf ik hierin de boze, norse man die respect afdwingt middels zijn stem en vindt dat hij de baas is?!

Let op! Het gaat mij soms nog steeds niet af zoals ik graag wil. Ik reageer soms nog steeds wat overdreven geïrriteerd vanuit het hoofd, in plaats vanuit het hart. Het vergt oefening, En als ik weet van mijzelf dat ik niet reëel was in mijn reactie naar mijn vrouw of kinderen dan maak ik mijn excuses bij hen. Ik zeg oprecht dat het mij spijt, en dat ik zo niet had mogen reageren.