Dat was het. Dat ik maar niet met mijn gedachten bezig hoefde te zijn die mij fucking tot waanzin dreven..

Op het moment dat ik sportte was ik hier dus even vandaan. Ik kon mijn interne woede (als gevolg van onverwerkt verdriet) er heerlijk in kwijt. Urenlang door het bos en over het asfalt heen rennen, een runners high ervaren en weer een goed gevoel hebben als ik thuiskwam. Ik kon mijn resultaat weer delen en rekenen op een schouderklopje dat ik toch o zo goed bezig was. Des te sneller des te beter…hoe meer kilometers, hoe meer likes ik kreeg, en hoe meer reacties van jeeh wat knap. Tevens  werden de dopaminehits van social media bijzonder goed opgenomen in mijn  brein.

Vol Gas!

Het werd obsessief. Voelde ik mij kut, dan was sporten de tijdelijke oplossing. Het moest minstens 3 a 4 keer in de week. Anders ging het niet goed in mijn kop. De onrust en grenzeloze nare gedachtes die terugkwamen als ik stil zou zitten…

De gewichten en het vele (slechte) eten om maar spiermassa te kweken zodat ik mijn onzekerheid weg kon schaduwen achter een getraind lichaam. Dat niemand gelukkig naar binnen kon kijken en alleen de buitenkant zag die zichtbaar was.  Ik ging als een debiel tijdens workouts, het was als een straf voor mijn zielige hoopje mens van binnen. Al zou ik sterven tijdens een workout, dan was ik blij dat ik alles gegeven zou hebben.

Onderhoud voor het lichaam.

Jaren van ontwikkeling verder. Zit ik hier nu, 42 jaar oud. En denk ik van wat bezielde mij eigenlijk.

Een dik gevoel van schaamte voor mijn eigen verdriet en het niet willen voelen daarvan. Het gezien willen worden als “macho” terwijl ik eigenlijk kapot ging van binnen omdat dat beeld totaal niet bij mij paste.

Ik sport nu met de gedachte dat ik maar 1 lichaam heb, en dat ik hier zuinig op ben. Dat als ik straks 70 ben ik niet als een kasplantje achter de geraniums zit en dat ik mijn kleinkinderen niet meer op kan tillen. Dat ik mijn lichaam behandel met respect, en niet zoals 80% van de mensen die je tegenkomt hun lichaam volstopt met allerlei shit. Ik sport niet voor de like’s op de social’s. Ik sport voor mezelf, het is mijn  lichaam, mijn verantwoordelijkheid, mijn gezondheid.

Ik lees regelmatig terug op social media met alle goedbedoelde adviezen, dat mensen moeten gaan sporten. En dat dit de oplossing is. Tuurlijk is sporten goed voor je, en geeft het je een goed gevoel. Maar wel met de juiste intentie, en het lost je problemen niet op. Ik ben inmiddels al genoeg mensen tegengekomen in mijn  carrière bij defensie en de politie, die er fit uitzien, maar mentaal er niet goed bijzitten.

Coping

Ook Chantal kent de verhalen vanuit de verslavingszorg. De boys met de grote biceps, en de mannen die 200 kg wegdrukken, maar er uiteindelijk wel zelf een einde aan maken.

Herken jij het bovenstaande verhaal? Is het bij jou net als bij mij destijds ook een onderdeel van je coping gedrag? Zo ja, dan ga je het probleem niet oplossen door te blijven sporten. Je mag naar binnen keren, eerst erkennen waar het probleem zit! Liever voor jezelf gaan zijn, en het toelaten om de pijn te voelen.

En daarnaast zijn er natuurlijk nog vele factoren die meespelen in jouw mentale welzijn. Goede voeding, rust, de mensen waarmee je omgaat, doe je werk wat je leuk vindt? dingen die je kijkt, enz…enz..