Naar aanleiding van het mooie boek Politiehart van Ivo Recourt, schrijf ik deze blog. Terwijl ik zijn verhaal las in mijn vakantie, kwamen er bij mij ook weer allerlei herinneringen boven. Ik lees veel duidelijke herkenningen en raakvlakken met betrekking tot het blauwe vak. Met name het uniform EGO is een grote pijl in de roos.

Echt Ivo,  goed dat je dit zo verteld, want ik denk dat 80% van de blauwe collega’s maar ook in het groen zijn identiteit gekoppeld heeft aan het uniform! Voor hen die nog ijverig actief zijn, zal deze stelling niet altijd in goede aarde vallen. Toch heb ik na bijna 20 jaar gewerkt te hebben in groen en blauw toch aardig wat mensen mogen leren kennen, en maak ik hieruit mijn bevindingen op.

Wat is het EGO eigenlijk?

Het ego vertegenwoordigt het gedeelte van jou dat is verbonden aan jouw zelfbeeld. Je ego omvat, zoals ik het zie, je identiteit, je aangenomen zelfbeeld en de bijbehorende rollen. Inclusief je arsenaal van gedachten, meningen, overtuigingen en de daaruit voortvloeiende emoties. Alles in deze gekoppeld aan het uniform. Jij bent in je rol die agent of militair, brandweerman, ambulance broeder of veteraan. Niet alleen op het werk, maar ook thuis. Eigenlijk weet je ook niet beter. Je hebt jezelf onbewust geïdentificeerd aan het uniform.

De wedstrijd

In het boek van Ivo Recourt omschrijft hij dat hij na een verkeersongeval, onder een vrachtwagen kroop om te kijken naar het slachtoffer.

IK heb mij altijd bescherm voor deze beelden. Het beeld van de kapot geschoten Afghaanse collega’s stond mij nog net iets te scherp om mijn netvlies! Tevens  kon ik mij een enige inbeelding maken wat ik zou aantreffen. Tuurlijk als het moest, dan moest het, en ik heb er menig gezien. Maar het “domweg” lijken kijken heeft mij nooit getrokken…

Het leek soms wel een of andere wedstrijd. Wie de meeste doden heeft gezien. Verhangingen, zelfdodingen, verstikkingen, trein ongevallen, moord….

Kwam er 1 van deze meldingen binnen, dan waren er genoeg collega’s van de politie van de partij om lijken te kijken. In principe is 1 eenheid genoeg, of misschien twee afhankelijk van de situatie. Maar geloof mij, er stonden er soms wel vijf of zes. De mensen die altijd alles willen zien en willen proeven, ruiken, meemaken en ervaren..

Dan kwamen daar op bureau of tijdens de opleiding de stoere verhalen op tafel.

 Hoeveel heb jij er nu al gezien? Dit is inmiddels mijn zesde in twee weken tijd…werd er dan gezegd. Alsof het een status symbool was, wie de meeste doden heeft gezien.

De doden komen wel.

Na 12,5 jaar politiewerk ken ik de collega’s die altijd vooraan wilden staat. Ook de meeste stoere collega’s  die altijd zo sterk, fit en koel waren en nooit geen emoties (konden) tonen…en die nu thuis zitten met PTSS, burn out klachten, depressiviteit etc etc.

Tip voor alle collega’s die net beginnen! Het leven is geen wedstrijd, het werk dat je doet ook niet. De doden komen toch wel, vrees er niet voor.

*Lieve mensen. Dit verhaal is gebaseerd op mijn eigen gevoelens en ervaring binnen het vak. Zeg niet dat het waarheid is, en als het voor jou zo wel werkt, lekker zo blijven doen dan 😊