Of toch niet?

Jarenlang heb ik gedacht dat ik daadwerkelijk was wie ik was. Eigenlijk geen vreugde kunnen vinden in het leven, en steeds een gevoel hebben alsof ik een competitie in de maatschappij moest spelen.

Ik wilde toch zo graag als een echte stoere man gezien en gehoord worden. Niet zo gek dat ik de keuze maakte voor het groene pak en daarna de overstap naar de politie. Ik werd immers gezien door mijn omgeving, en kon de stoerste verhalen vertellen in mijn vriendenkring over de fysieke prestaties die ik leverde en het behalen van de Rode Baret. De gedraaide uitzending naar Uruzgan en diverse oefeningen in binnen- en buitenland.

Maar was het een echte passie? Was het datgene waar mijn hart lag? Waar ik echt blij van werd?

Ik kan nu volmondig zeggen: NEE! Dat was het niet. Zeker heb ik een mooie tijd gehad, en heb ik mooie en  minder mooie herinneringen overgehouden aan deze tijd. Heb ik tevens een hoop geleerd, door op mijn bek te gaan. En heb ik er nog steeds fijne vriendschappen aan overgehouden die ik koester tot op de dag van vandaag.

Erkenning en aanzien.

Wat was dan wel je passie? De politie? Vanwaar je keuze?

Ja de keuze om naar de politie te gaan, dat was er een gemaakt vanuit mijn EGO. Ik wilde graag de officiële status van stoere AT’er behalen. Mij zelf mee laten tellen op het hoogst behaalbare niveau binnen de politie. Zodat ik weer die erkenning en aanzien kon krijgen vanuit anderen. Maar voor het zover was moest ik eerst 4 jaar naar de politieacademie.

Ik wist dat ik een bepaald traject moest doorlopen om uiteindelijk mijn EGO-droom te kunnen verwezenlijken. En gedurende deze tijd kwam ik er eigenlijk al achter dat dit het toch echt niet was.

Ik zat diep van binnen vast met gevoelens van: boosheid, rusteloosheid, verdriet, angst, jaloezie, onzekerheid, twijfel, frustratie, irritatie en een behoorlijke vorm van rigiditeit.

Waarom ben ik dan niet gestopt tijdens deze opleiding vraag je jezelf af?

Kort door de bocht. Opgeven was geen optie! Ik wilde laten zien dat ik het kon. En wat moest ik anders doen? Weer terug naar defensie? Een ander vak kiezen?

Ik verdoofde liever mijn gevoelens door een combinatie van excessief sporten en in het (vrije) weekend los te gaan en mezelf te straffen op een combinatie van drugs en alcohol.

Toeval.

Beter werd het er niet op, en ik moest hulp zoeken om van mijn geheime suïcidale gevoelens af te komen. Praatsessie bij diverse psychologen van de MGGD en GGD volgden, en ik kwam er geen steek verder mee. Een enkele psycholoog wist ook niet wat ze met mij aan moest en stuurde mij weer verder naar een psychiater. Ik kreeg daar een vragenlijst en hij kon mij wel wat voorschrijven zodat mij gedachten zouden stoppen. Ik heb de vragenlijst nooit ingevuld en heb de beste man bedankt voor zijn tijd.

Niet zo gek ook dat ik na het afleggen van driedaagse intest voor het AT een negatief advies krijg om de opleiding in te mogen.

Met “toeval” kwam ik net voor deze intest Chantal tegen, dus werd ik behoorlijk afgeleid door de enorme gevoelens van verliefdheid en spanning.

Maar na deze verliefdheid keren de gevoelens en gedachten van: boosheid, rusteloosheid, verdriet, jaloezie, angst, onzekerheid, twijfel, frustratie, irritatie en een behoorlijke vorm van rigiditeit weer terug.

Het masker.

Ik was inmiddels zo aan deze gevoelens en gedachten “verslaafd” dat ik mijzelf ook identificeerde met deze. Ik was één met hen. Het hoorde nu eenmaal bij mijn leven en ik moest dat maar accepteren. En naar de buitenwereld kon Olaf altijd mooi weer spelen. Ik zette gewoon weer een masker op, en alles was goed! Maar ondertussen…

Het is voor mij een spiritueel pad geweest van nu al bijna 11 jaar, en ik zit nog steeds op dat spirituele pad. Omdat het mij ook gewoonweg een hoop heeft gebracht, en nog steeds brengt.

Het is tot nu toe een pad geweest van honderden uren aan innerlijke inspectie (meditatie), uit mijn comfortzone komen en het koude water doorstaan, diverse plantmedicijn ceremonies, micro-dosering weken, en vele reflecties op mij zelf en mijn eigen gedrag. Het gaan voelen van (kind) trauma stukken, en kunnen gaan verklaren waar de triggers in het dagelijkse leven vandaan komen..

Ben ik er nu dan? Nee, maar wanneer ben je er wel? Ik denk dat je er misschien nooit komt, en dat hoeft ook niet.

Maar wat dan wel. Ik heb mijn eigen nieuwe “IK” gecreëerd!

Boosheid is getransformeerd naar Vergeving, verdriet naar geluk, rusteloosheid naar innerlijke rust, jaloezie naar mededogen, angst naar moed, onzekerheid naar vertrouwen, twijfel naar hoop, frustratie naar gemak, irritatie naar sereniteit en rigiditeit naar flexibiliteit.

Ik ben zelf zo blij met deze nieuwe “ik”. Dat ik er ook nog niet klaar mee ben. Er komt nog zo veel meer moois…

Namasté Olaf.