Ik was wel klaar bij de Politie. Ik werd er niet meer gelukkig van. Het gevoel van dweilen met de kraan open, en als ik iets doe moet ik er energie van krijgen en moet ik het leuk vinden. Ik heb dat eigenlijk nooit gehad binnen deze takken van sport binnen de overheid. Niet bij Defensie en eveneens niet bij de Politie. Nee, het was een goedbetaalde baan en een groot avontuur. En vooral in het begin en in mijn jongeren jaren was het zeker ook een stoere job! Wat moest ik immers anders??

En dit staat los van sommige collega’s natuurlijk, ik heb mooie en fijne collega’s gehad en diegene die mij dierbaar zijn die weten dat. En zeker, bij Defensie en de laatste jaren bij de Politie Eenheid Rotterdam, een gouden stoel op het gebied van werken met fijne en gemotiveerde mensen.

Maar het werk, en mijn eigen motivatie die brachten mij niet verder. Je soms letterlijk maar een stuk gereedschap voelen van de overheid, en doen wat er je gezegd wordt. Je eigen mening is in deze niet belangrijk!

De leidinggevende.

De leidinggevende bepaald! En wie zegt dat deze leidinggevende het juiste doet?

Weet deze op de juiste manier met mensen om te gaan? Luistert hij of zij naar jou als mens? Accepteert deze jouw grenzen? En mag/kan je überhaupt je grenzen aangeven? Of beredeneerd deze alleen maar alles uit visie van de werkgever? Of is hij/zij alleen maar bezig met zijn eigen carrière?

Na 18 jaar in dienst van de overheid, heb ik behoorlijk wat leidinggevende gezien en meegemaakt. Mijn conclusie is dat degene die echt naar jou luisteren als mens, slechts op een hand te tellen zijn! Er is helaas ook hier, heel veel sprake van eigen belang en “EGO” werk.

Kijk mij toch eens!

Rijdend in de slechtste wijken van Rotterdam tijdens de dienst, en versteld staan van de cultuur en de mentaliteit die daar over het algemeen heerste, waren ver van mijn bed show. Het optreden in ME verband, waarbij je tegenover een menigte staat die totaal geen gezag voor je heeft, en het juist leuk vindt om je uit de tent te lokken.

Maar pas op, want laat je jezelf uit deze tent lokken, dan ben je al snel een verdachte in je eigen proces.

Een mentaliteit die vooral gebaseerd is in de maatschappij, op status en wat een ander er van vindt.

Kijk mij eens in mijn grote luxe auto rijden. Kijk mij eens wat voor een kleding ik kan betalen en wat voor “klokkie” er om mijn pols zit.

Daar zat ik dan, met mijn spijkerbroek gekocht bij de lidl, mijn ronnie tober tassie, en een paar schoentjes uit de uitverkoop…In een onopvallende dienstauto in een wijk in Rotterdam Zuid. Heel de wijk wist al dat ik er stond, maar goed probeerde er dan nog maar wat van te maken..

En waarschijnlijk omdat je er iedere dag mee geconfronteerd werd, sloeg dit gedrag over op enkele collega’s. Patsergedrag met kijk mij toch eens. Altijd op zoek naar meer en meer. Het is nooit genoeg. Meer geld, meer dit, dat, zus en zo…

De verandering vs risico’s.

Nee, er moest iets veranderen! Maar hoe? En wat?

We moeten toch onze hypotheek betalen?

Ik verdiende zeker goed, en Chantal eveneens. Maar ons geluk gaat boven het geld wat wij ermee verdienen en dat zal altijd blijven!

Dus op zoek naar een plan. Waar worden wij wel gelukkig van? Wat kunnen we doen als gezin? Waar ben ik goed in? Wat kunnen we samen doen? Welke middelen staan ons ter beschikking?

En zo is ons plan ontstaan om te gaan emigreren. Op verkenning naar ons favoriete vakantieland: Oostenrijk! En gesproken met mensen die deze keuze ook destijds maakten. Het werd een plan dat wij wilden uitvoeren in 3 jaar tijd. Het ging echter allemaal wat sneller waardoor wij, iets meer dan 2 jaar geleden (te midden van de Corona epidemie) zijn geëmigreerd naar Oostenrijk.

Niet wetende hoe het gaat lopen. Een groot avontuur maar ook een groot risico. Baan opgezegd, huis verkocht en alle financiële middelen in onze droom gestopt.

En ja het eerste jaar was slecht.. Steeds weer in quarantaine hier, kinderen die op school verplicht getest moeten worden, en weinig gasten onderweg naar hun vakantiebestemming. En dan kom je erachter dat Oostenrijk naast zijn prachtige natuur, een autoritaire staat heeft die dan ook nog eens gaan dreigen met een vaccinatieplicht. Eerlijk. Dit heeft ons destijds behoorlijk wat stress opgeleverd. Wij vertrouwen in alles wat wij doen en hoe wij voor ons zelf zorgen in ons eigen immuunsysteem, en een verplichte vaccinatie was voor ons de reden om alles weer te verkopen en Oostenrijk dan ook weer te verlaten.

Gelukkig hadden wij hier al snel de juiste mensen om ons heen die ons vertelde dat de Oostenrijkse politiek een groot toneelspel aan het spelen was, om zo maar de druk, middels geldboetes, uit te oefenen op het volk zodat deze zichzelf toch maar zouden gaan vaccineren.

De juiste keuze?

Uiteindelijk is alles goed gekomen. Ons pension zit in de zomer ram vol, en binnen een jaar dat Dutch Warriors Retreat gestart is hebben wij nu al 10 deelnemers verdeeld over twee retreats.

Maar dat niet alleen. Het belangrijkste is, dat wij de beste keuzes voor ons zelf gemaakt hebben. Dankbaar voor dat we dit mogen doen en zo veel vrijheid die wij er voor terug hebben gekregen.

En super dankbaar voor het feit dat wij andere veteranen, en first responders op onze eigen locatie mogen helpen op hun pad naar innerlijke rust! Ik weet inmiddels van mij zelf dat dit echt is wat ik leuk vindt! En hierbij spreek ik ook voor Chantal.

Tuurlijk in het drukke zomer seizoen, vloeken wij ook wel eens een keer en hebben wij geen zin. Maar deze dagen horen er ook gewoon wel een beetje bij, in een werkweek van 7 dagen per week onafgebroken 4 maanden lang.

Dus als je risico’s neemt, verwacht niet dat het gelijk goed zal gaan, er blijven altijd hindernissen op je pad komen. Maar als je blijft vasthouden aan oude patronen veranderd er sowieso nooit wat!